Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Να σου πω μια ιστορία; Κάποτε μέσα σε μια ψυχή γεννήθηκε μια σκέψη. Ξέσπασε σάλος στο σώμα τότε, γιατί αυτό ήταν ανήκουστο. Το μυαλό ξάφνου σκέφτηκε πως του είχαν κλέψει κάτι από τη δύναμή του κι η καρδιά αισθάνθηκε πως ήταν άδικο για εκείνη να καταφέρει η ψυχή να την ξεπεράσει. Έτσι μεγάλωνε η σκέψη κι όταν πια απέκτησε φωνή, είπε στο σώμα: "Μπορεί να μη νιώθεις με το μυαλό, όμως αφέσου να σκέφτεσαι με την ψυχή σου. Μόνο έτσι κανένας δρόμος δε θα είναι σκοτεινός, γιατί η ψυχή έχει και μάτια και φως". Ποια να 'ταν η σκέψη που γεννήθηκε στην ψυχή;
Αναστασία Σερβίνη
Στα παιδιά μου
Επόμενη συνάντηση: 15/10/2010, ώρα: 14:30-16:30
Θέμα: "Το βασίλειό μου για ένα βιβλίο", Άλαν Μπένετ

Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010

Καινούρια χρονιά!"Να σου πω μια ιστορία", Χόρχε Μπουκάι

Εύχομαι ολόψυχα να είναι ανώτερη από κάθε προσδοκία σας!
Συνάντηση στη βιβλιοθήκη: 2/10/2010, 18:00-20:00
Θέμα: "Να σου πω μια ιστορία", Χόρχε Μπουκάι
Σας περιμένω
Αναστασία Σερβίνη


Κυριακή 25 Απριλίου 2010

Συνάντηση με τη Βασιλική Νευροκοπλή

Σάββατο, 24/4/2010: Το παραμύθι "Αν τ'αγαπάς ξανάρχονται" ντύθηκε με τη φωνή της δημιουργού του. Εκτός αυτού η συγγραφέας μάς έκανε την τιμή να διαβάσει το ανέκδοτο ακόμα παραμύθι της με τίτλο "Το μοναδικό φιλί" κι ακόμα να απαντήσει σε όλες τις απορίες των παιδιών, που αφορούσαν τη συγγραφή ενός βιβλίου. Ίσως το ιδανικό "κλείσιμο" μιας πολύ όμορφης περιόδου. Την ευχαριστώ γι'αυτό...
Για τα παιδιά μου, όμως, τι να πω; Εύχομαι να κέρδισαν έστω τα μισά από όσα εγώ μέσα από αυτή τη διαδικασία. Δεν επαρκούν τα λόγια. Γενικολογώντας, απλώς θα επαναλάβω εδώ πως είναι όμορφο που αγαπάμε τα ίδια πράγματα, γιατί μέσα από τις κοινές μας αγάπες, μπορούμε να ξεπεράσουμε και τις όποιες διαφορές μας και να έρθουμε πιο κοντά. Αυτά!
Καλή επιτυχία στις εξετάσεις! Καλό καλοκαίρι! Ραντεβού το Σεπτέμβριο!
Ευχαριστώ χίλιες φωτεινές φορές
Αναστασία Σερβίνη

Τρίτη 20 Απριλίου 2010

Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα, Τζ. Μπόιν

Σάββατο, 17/04/2010
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε: "Αν αρχίσεις να διαβάζεις το βιβλίο αυτό, θα πας μια βόλτα μ' ένα αγόρι που το λένε Μπρούνο. Και αργά ή γρήγορα θα βρεθείς, μαζί με τον Μπρούνο, μπροστά σε ένα συρματόπλεγμα και θα γνωρίσεις ένα αγόρι που ζει από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος. Συρματοπλέγματα σαν αυτό υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Ευχόμαστε όμως ποτέ στη ζωή σου να μη βρεθείς μπροστά σε κάποιο από αυτά".
Επαναλαμβάνω την ίδια ευχή. Και ένα βήμα πιο πέρα από αυτή, να τολμήσω να σκεφτώ έναν κόσμο χωρίς συρματοπλέγματα; Χωρίς την ανάγκη μας να πιστεύουμε στην υποτιθέμενη ανωτερότητά μας που υπαγορεύει τελικά ρατσιστικές συμπεριφορές; Χωρίς το φόβο της διαφορετικότητας και την ανάγκη εξάλειψης ή περιθωριοποίησής της; Τα δυο παιδιά στο βιβλίο μοιάζουν να τα καταφέρνουν, παρά το τραγικό τέλος. Ας μάθουμε από αυτά...


Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Ο εγωιστής γίγαντας, Όσκαρ Ουάιλντ

Θα σας δω πάλι την Παρασκευή, στις 19/03/2010, στις 14:30.
Θέμα συζήτησης: "Ο εγωιστής γίγαντας και άλλες ιστορίες"

Μικρός πρίγκιπας-4η συνάντηση

"Βλέπεις καλύτερα με την καρδιά. Η ουσία δε φαίνεται με τα μάτια".

"Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που εξημερώνεις".

Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

2η-3η Συνάντηση

Στις 20/02/2010 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης. Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από το βιβλίο του Γιάννη Ατζακά «Διπλωμένα φτερά», βιβλίο-ασπασμός στις γριούλες του αιώνα που πέρασε, βιβλίο-καθρέφτης μιας ελληνικής πραγματικότητας ριζωμένης μέσα στους γονείς ή στους παππούδες μας, δυστυχώς, όμως, αρκετά μακριά μας. Ανάμεσα σε άλλα, διερευνήθηκε το ερώτημα αν τελικά γονέας είναι απαραίτητα ο γεννήτορας και συζητήθηκε η διαφορά μεταξύ των δύο όρων και η αξία του καθενός. Τέλος, μεγάλο μέρος της βραδιάς παραχωρήθηκε στον εμφύλιο, θέμα που προέκυψε, καθώς ο πατέρας του ήρωα υπήρξε αντάρτης.

Ως ανατροφοδότηση στη 2η συνάντηση, παρακολουθήσαμε, στις 27/02/2010, την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθιά», πάντα με τη σκέψη πως δε μαθαίνουμε ιστορία από τον κινηματογράφο. Αυτό που -νομίζω- μένει στο τέλος είναι η εικόνα των δύο «αντιπάλων» με ένα ποτάμι ανάμεσά τους, που δεν ξέρουμε αν τους χωρίζει πιο πολύ ή τους ενώνει, καθώς και μια αβεβαιότητα για το ποιος τελικά μπορεί να είναι ο νικητής αυτού του πολέμου. Κι αλήθεια, ποιος ο νικητής και ποιος ο ηττημένος, όταν πολεμάς με τον εαυτό σου;